domingo, 30 de septiembre de 2007

Perdido


Mis manos sudan, mis pulsaciones se aceleran cada vez más, una fuerza enorme obliga a mi cuerpo a mirar hacia atrás, pero no puedo volver mi cara, no ahora no, mi cuerpo dice una cosa y mi cabeza otra.
Es increíble lo rápido que funciona mi cerebro en este momento, el camino, los pasos, la rapidez y mis pensamientos. Y no paro de darle vueltas a una sola cosa, voy a morir, no se cuando pero lo haré, y no dejaré este mundo sin haber enviado mi mensaje y transmitiros todo lo que llevo dentro... Solo necesito lápiz y papel.
Mi cerebro está exhausto, no podía mirar para atrás porque no había nada, pero ahora es distinto, he empezado a escribir. El lapiz se resbala de mis manos, mi letra es ilegible, pero ahora... ahora ya puedo mirar para atrás.


1 comentario:

Anónimo dijo...

a miña entrada e a primeira en comentar...

Sinxelamente, apoio este proxecto suicida...
Oh, si... Esto colle forma :D

ámOte :)